تاریخچه آسایشگاه فیاض بخش
تکه زمینی از شهر بهشت در سرزمین خورشید که سرپناهی امن و خانه ای گرم برای فرشتگان زمینی و بی پناه شده است که امیدشان پس از خدا و امام مهربانی ها به مردمان نیکوکار و نیک اندیشی است که آوازه ی مهر و عطوفتشان ریشه در تاریخ چند هزار ساله ی این سرزمین کهن دارد. آسایشگاه فیاض بخش در سال ۱۳۵۰ با نام آسایشگاه عبدالله هنری وبه همت نیک مردانی همچون عبدالله هنری ، دکتر خدیوی ، قدس نهری ، بلال لشکری ، دکتر ارسطوپور، عبدالله هنری با چند خوابگاه و یک بخش کوچک اداری به بهره برداری رسید . پیش از افتتاح آسایشگاه در همان سال عبدالله هنری که معلولیت را به معنای واقعی پس از یک سانحه رانندگی درک کرده بود و در ساماندهی معلولان به همراه دوستان باوفایش نقش بسیار پررنگی را ایفا کرده بود درگذشت و از آن پس به احترام تمام تلاش هایش نام وی بر سردر آسایشگاه حک شد. سال ۱۳۵۹ پس از شهادت دکتر محمد علی فیاض بخش رئیس وقت سازمان بهزیستی کشور نام آسایشگاه به فیاض بخش تغییر و در کنار نام عبدالله هنری رسمیت پیدا کرد. تا سال ۱۳۸۰ آسایشگاه به صورت دولتی اداره می شد ولی در همین سال پس از تصویب هیئت وزیران و مصوبه مجلس شورای اسلامی در خصوص مراکز معلولین، اداره آسایشگاه تحت نظر هیات امنای غیر دولتی و شورای مشارکت های مردمی قرار گرفت.
چشم انداز آسایشگاه فیاض بخش
آسایشگاه شهید فیاض بخش بر اساس سیاست ها و اهدافی که در مسیر حمایت و توانمندسازی اقشار آسیب پذیر ترسیم کرده است همواره تمامی ظرفیت های خود را برای کاهش آسیب های جسمانی و روانی ناشی از انواع معلولیت های جسمی حرکتی و کمک به این افراد برای استفاده مطلوب از قابلیت های خویش و توانمندسازی این افراد در زمینه های فردی و اجتماعی به کار می گیرد.
در ابتدا فرد معلول پس از شناسایی و معرفی سازمان بهزیستی استان به این مرکز عملا در چرخه ی خدمات توانبخشی موسسه قرار می گیرد؛ خدماتی که بر اساس نیازهای گروه های مختلف معلولان( از شیرخوار تا کهنسال با جنسیت مذکر و مونث) ارائه می شود و آنان را قادر می سازد تا از سایر توانایی های جسمانی و روانی خود به بهترین نحو بهره گیرند وعوارض ناشی از معلولیت خویش را به حداقل کاهش دهند و با افزایش توانمندی های خود، مسیر امیدبخش زندگی مستقل را بپیمایند.